صفر × بی نهایت

برای این که دیر نرسم، باید به متروی ساعت ۷:۲۰ می‌رسیدم. به ساعتم نگاه کردم … احتمالاً اگر خیلی تُند می‌رفتم، می‌رسیدم … سریع‌تر حرکت کردم … وقتی به ایستگاه رسیدم، قطار ایستاده بود … دویدم تا به واگنی برسم که می‌توانستم سوار شوم … دویدم ولی تا رسیدم در بسته شد … ناامیدانه نگاه می‌کردم که شاید باز شود ولی قطار حرکت کرد …
نشستم، سرم را به دیوار تکیه دادم:
«قطار رفته بود
تمام ایستگاه رفته بود
و من هنوز به دیوارِ ایستگاه رفته تکیه داده بودم»*
«غم درون دیدگانم قطره قطره آب شد»**
به یاد تمام راه‌هایی افتادم که دویده بودم، تا یک قدمی رسیده بودم و در بسته شده بود …
به یاد تمام راه‌هایی که دویده بودم و نرسیده بودم …
صورتم خیس شده بود …
گاهی چه‌قدر یک اتفاق ساده می‌تواند تلخ باشد …
مثل اتفاق ساده‌ی زندگی …
قطار بعدی آمد، رسیدم، دیرم نشد … رسیدم اما نه با آن قطاری که توقع داشتم مرا برساند …

*برگرفته از شعر قیصر امین‌پور
** برگرفته از شعر فروغ فرخزاد